Płochacz Niemiecki

Płochacz niemiecki wachtelhund

Płochacz niemiecki wachtelhund jest dosyć podobny (no może z wyjątkiem wzrostu) do rasy psów niemieckiego wyżła długowłosego. Od tej rasy psów różni się jednak wysokością odnóży, natomiast ma wyraŸnie wydłużoną budowę. Płochacz niemiecki aby utrzymać równowagę przy ciężkich aportach(np. lisa lub zająca) musi być przy swoim stosunkowo niskim wzroœście odpowiednio długi i masywny.

Zachowując odpowiednią elegancję i szlachetną całoœść powinien mieć odpowiedni koœciec i mięœnie. Płochacz płochacz niemieckiniemiecki nie może być wysokonożny, charci, zbyt ociężały lub niski. Płochacz niemiecki powinien być raczej suchy o solidnym koœńcu i dobrze umięśniony i wyraźnie wydłużonych liniach, tzn. musi mieć długi kłąb i tył; bardzo silny o szerokich lędŸźwiach grzbiet, tak, aby w oczach laika robił wrażenie psa raczej wydłużonego niż krótkiego.

Powinien być wytrzymały, wytrwały i silny, aby w najtrudniejszym terenie i w œśnieżnych zaspach mógł wytrwać na polowaniu i pracować przez cały dzień.

Płochacz niemiecki wachtelhund

Psy, przypominające dzisiejszego wachtelhunda, wykorzystywane do wypłaszania zwierzyny, istniały od stuleci, podobnie jak i nazwa. Księgi hodowlane dla tej rasy założono na przełomie XIX IXX wieku; jej protoplastą stał się pies o imieniu Lord Augusta 1834 L,pochodzący ze Staufenberg w Górnej Bawarii, kojarzony z kilkomatypowymi sukami.

Na początku hodowano tylko psy brązowe (niekiedy z białymi znaczeniami) i łaciate biało brązowe, niekiedy z niewielkim podpalaniem na głowie i nogach („Brand"). Maść dereszowata wprowadzona została przez sukę płochacz niemieckiBaby auf der SchanzeL. Rudolf Friess, przez dziesięciolecia kierujący hodowlą płochaczy niemieckich, zdecydował, że psy brązowe i dereszowate będzie się hodować oddzielnie; dzięki starannie planowanym kojarzeniom, mimo niewielkiej wyjściowej puli genetycznej, udało się uniknąć szkód, jakie mogłaby przynieść hodowla wsobna.

Osobna hodowla odmian kolorystycznych znajduje dodatkowe uzasadnienie w fakcie, że różnią się one między sobą temperamentem. Psy brązowe są znakomitymi płochaczami, pracującymi blisko przewodnika i wypłaszającymi zwierzynę na strzał, psy dereszowate pracują w dalszej odległości i celują w tropieniu. Obecnie ten podział użytkowy stracił już na znaczeniu, gdyż do kojarzeń między odmianami kolorystycznymi dochodziło wielokrotnie.

Niemniej jednak rozdzielenie hodowli wydaje się celowe dla zachowania różnorodności genetycznej w obrębie rasy. Płochacz niemiecki był i nadal pozostaje psem hodowanym przez myśliwych i dla myśliwych.Wykorzystywany jest jako płochacz i wszechstronny pies myśliwski.

Strona opublikowana  June 26th, 2015